Khao Mai Kaew - wyprawa w głąb ziemi.

                             

nim wcisnę się w szczelinę... 

2 lutego 2015, jaskinia Khao Mai Kaew.

To było wspaniałe przedpołudnie na wyspie Lanta w południowej Tajlandii. Zjedliśmy ananasa na śniadanie, wskoczyliśmy na wypożyczony skuter, nasz ulubiony środek transportu i ruszyliśmy w dół wyspy z myślą o  dotarciu do poleconej nam przez znajomego Włocha jaskini Khao Mai Kaew. Przywykliśmy chodzić po Tajlandii na boso tudzież w japonkach, więc w słoneczny i upalny dzień żadne z nas nie pomyślało by założyć trekkingowe buty,  tudzież zabrać ze sobą latarkę. Dotarliśmy na teren parku narodowego, ujrzeliśmy tabliczkę STOP, uiściliśmy opłatę ( 600 bahtów za dwie osoby ), i ruszyliśmy za przewodnikiem w górę po mocno zarośniętym stoku.  Po przejściu kilkuset metrów ujrzeliśmy wejście do jaskini i już wiedzieliśmy, że pójście tam w japonkach nie będzie wróżyć nic dobrego. Na dzień dobry  trzymetrowe zejście w głąb jaskini po pionowej ścianie, z kilkoma zainstalowanymi w tym miejscu drewnianymi szczebelkami. Od przewodnika dostaliśmy czołówki, ale ich światło jest mizerne, a ciemności grobowe. Nim wzrok przywyknie do mroku, mija kilka dobrych chwil. Prawie po omacku udaje nam się zejść w dół i tu dostrzegamy kolejne zejście tym razem bez żadnych barierek czy udogodnień po ubitej glinie,  o nachyleniu 35 stopni jakieś dwa i pół metra w dół. Ciemno, ślisko, wilgotno i duszno. I tak będzie przez najbliższą godzinę, przy czym przejścia do kolejnych komór będą coraz węższe a ich położenie coraz bardziej niebezpieczne. Jednym słowem, pakujemy się w plątaninę gęstych, niczym nie oświetlonych tuneli, dróg donikąd, podziemnych strumyków, pojawiających się nagle czeluści, rozstępów, szczelin, rys i rozpadlin.  Początkowo posuwamy się bardzo powoli, ostrożnie stawiając stopę za stopą, nasz przewodnik idący przodem pokonuje tą samą drogę niczym motyl, z gracją i z wielką swobodą, ale my, pierwszy raz w tak dużej i ciemnej jaskini, często o mokrym i śliskim podłożu,  byliśmy naprawdę posrani. Nie ma czasu na strach i rozmyślania, staramy się nadążyć za przewodnikiem, który ani myśli zwalniać. Zapewne po wyjściu będzie miał kolejnych chętnych i kolejne bahty w kieszeni. Trudno. Trzeba sobie jakoś radzić. Jesteśmy już jakiś czas w wąskich , karkołomnych przejściach i nasze kroki są coraz pewniejsze. Docieramy do pierwszej większej komory i postanawiamy robić zdjęcia. To co ukazuje się na ekranie aparatu, zapiera nam dech w piersiach. Ściany jaskini oświetlane nikłą czołówką, nie ukazują w pełni swego piękna. Ale oświetlone błyskiem flesza sprawiają, że zapadamy w chwilową zadumę. Mimowolnie człowiek zaczyna się zastanawiać kim jest na tej planecie, jakim marnym pyłem w obliczu potęgi i piękna natury. Utrwalamy obrazy w aparacie i w naszych sercach, powietrze staje coraz cięższe, tlenu jest coraz mniej, ale my stajemy się coraz lżejsi, coraz sprawniej przedostajemy się do kolejnych części jaskini, zaprzyjaźniamy się z nią, już się jej nie boimy, staramy się chłonąć jej piękno i potęgę. Tak mija nam godzina. Godzina, w której musieliśmy się czołgać by przejść dalej, wspinać po ostrych, niebezpiecznych skałach, stąpać po krawędziach, przeskakiwać nad strumieniami i głębokimi rozpadlinami. Gdy pojawiliśmy się w pewnym wąskim korytarzu, odczuwając powiew świeżego powietrza, wiedzieliśmy, że nasza przygoda z prehistorią dobiega końca. Gdy wyszyliśmy na zewnątrz, w zupełnie innym miejscu niż gdy wchodziliśmy do jaskini, wówczas  dostrzegliśmy jak bardzo przemoknięte od potu były nasze koszulki. Czy to brak tlenu w głębokich partiach jaskini, dusznota jaka tam panowała czy jednak wysiłek, jaki musieliśmy włożyć by przebrnąć przez to wszystko w pieprzonych japonkach ? Na to pytanie wolimy sobie nie odpowiadać. Grunt, że nie zostaliśmy w niej na zawsze…