Nadchodzi Rok Kozy !

18 lutego 2015, Hoi An, przedpołudniowy targ na rogu  Phan Boi Chau i Hoang Dieu. 

Dochodzi południe, słońce delikatnie muska nasze coraz bardziej czekoladowe ciała,  sprawiając, że czujemy się zrelaksowani i szczęśliwi. Mieliśmy dziś jechać na południe do Nha Trang, ale okazało się, że w przed dzień jak i w dniu Nowego Roku nie kursują żadne autobusy. Wszyscy świętują. Cóż, dwa kolejne dni w tym cudnym mieście nam nie zaszkodzą. Szybo znaleźliśmy nowy hotelik, bo z wcześniejszego zdążyliśmy się w miedzy czasie wylogować, więc mamy masę czasu dla siebie i możemy bez pośpiechu powłóczyć się po zakamarkach tego portowego miasta. Pierwsza myśl - targ! Najtłoczniejsza, najbardziej kolorowa, pachnąca, absolutnie zaskakująca część Hoi An. Siadamy na mikroskopijnych stołeczkach przy niewielkim plastikowym stoliku i zamawiamy coś co przypomina zupę. Dwie wielkie misy wypełnione grubym makaronem, świeżutką zieleniną, mięsem, pasztecikami, spring rollsami,  i czymś co w smaku przypominało nasze prażynki, którymi zajadałem się jako dzieciak. Wszystko przyprawione sosem rybnym i sokiem z limonki. Kolejny dowód, że uliczna kuchnia Wietnamu może być smaczna, pożywna i chyba… zdrowa. W tej plątaninie straganów, klatek z kurami, towarem wysypanym wprost na ziemię, odnajdujemy swój prawie cichy kącik, z którego możemy obserwować toczący się dookoła handel. Czas na kawę. To istna loteria, bowiem piłem tu już kawę o niebiańskim smaku i coś czego nie dało się przełknąć,  ale co tam, kto nie ryzykuje ten nie ma. Po chwili sympatyczna Wietnamka przynosi  nam do stolika dwie mrożone kawy z mlekiem do których podaje nam banany. Tym razem się udało. Wyborna! Zastanawiam się co jeszcze możemy zrobić by jakoś w pełni wykorzystać dany nam czas. Jesteśmy tu już trzeci dzień, udało nam się zwiedzić położony 50 kilometrów od Hoi An kompleks XI wiecznych świątyń  My Son, przeszliśmy miasteczko wszerz i wzdłuż, byliśmy na plaży, zwiedziliśmy targ rybny i centralny targ położony nad rzeką, buszowaliśmy po sklepach i sklepikach w poszukiwaniu ciekawych pamiątek, wyjechaliśmy na wieś by przekonać się jak smakuje tamtejsze jedzenie, zwiedziliśmy japoński most, posiedzieliśmy w porcie, zrobiliśmy zdjęcia łódeczkom, dzieciakom, lampionom, kolonialnym budynkom. Nie bardzo wiemy co dalej? Może poświęcimy ten czas na przejrzenie zdjęć, może wybierzemy się za miasto. Czas pokaże. Póki co rozkoszujemy się kawą, do której wkroiliśmy sobie banany, Guga wypisuje pocztówki, dookoła łażą kury a dźwięk skuterowych klaksonów właściwie nie ustaje. Jest pięknie.  Z całą pewnością nie będziemy siedzieć bezczynnie, bo to do nas kompletnie nie podobne. Jutro Nowy Rok. Według księżycowego kalendarza przypada rok kozy. Zgoliłem już wąsy i brodę, by w jakiś sposób zaznaczyć wyjątkowość tego czasu, oddaliśmy ciuchy do pralni, zakupiliśmy  nowe buty ( to moja wielka słabość ), wymyłem włosy, choć i tak skutecznie chowam je pod chustką, zakupiliśmy kadzidła, więc w sumie jesteśmy przygotowani. Jutro zdobędziemy szampana i po raz kolejny będziemy świętować nadejście Nowego Roku. Guga jest Smokiem, ja jestem Małpą, a co przyniesie nam Koza ? 

                                       

Z każdym nadchodzącym rokiem próbuje się dokonać jakiś podsumowań, przychodzi czas na rachunek sumienia, weryfikuje się dokonania, częściej człowiek myśli o tym, czego nie zrobił w mijającym roku, a co zamierza zrobić w przyszłym. Nam rośnie apetyt na kolejne wyprawy, kolejne odkrycia, zastanawiamy się  coraz częściej nad zamieszkaniem za granicą, zmianą dotychczasowego trybu życia.  Przed wyjazdem do Azji Guga rzuciła pracę w korporacji, by mieć czas na realizację marzeń, ja od 15 lat utrzymuję się z grania na instrumentach perkusyjnych, więc mając wolny zawód mogę go uprawiać gdziekolwiek. Póki co oboje mamy status bezdomnych (nasze dotychczasowe wynajmowane mieszkanie przestało być naszym, a stało się czyimś), bezrobotnych, bezdzietnych i szczęśliwych. Idealny moment, by poznawać, eksplorować, zwiedzać, być. Jakiś czas temu Ewelina oznajmiła: "Kochanie, a może byśmy tak wyruszyli na Kubę w półroczną podróż ? Ja będę tam rezydentem, a Ty będziesz uczyć się grać na bębnach". Nie zastanawiałem się sekundy! Z tytułem pilota, doświadczeniem zdobytym przez lata pracy w turystyce, dla Eweliny jest to bardzo realne pragnienie, a jak do tego dodać bębny i możliwość obcowania z nimi w tamtejszych realiach - dla mnie brzmi to jak bajka. Więc mamy na siebie pomysł  na najbliższą przyszłość, a co przyniesie nadchodzący czas, pozostawiamy losowi i gwiazdom. W latach dziewięćdziesiątych wpadła mi w rękę pewna niewielka książka, dotyczyła Afryki, a więc mojego ukochanego kontynentu, pisana piórem Bogdana Szczygła. Książeczkę tę o wdzięcznej nazwie  "Maski, bogowie, firmament" wydano w Krakowie w 1985. Mając zaledwie 10 czy 11 lat wmówiłem sobie, że dedykacja z pierwszej strony: "Marcinowi - by sprzyjali mu bogowie i prowadziły go gwiazdy" dotyczy mnie i to przeświadczenie na długie lata nie chciało mnie opuścić… Czy sprzyjają? Zobaczymy!